تو پست قبل مطلب رو با یک لینک اشاره کردم

و این اتفاقی بود که برای خودم افتاده بود.

قبلا گفتم که مادرم خیلی سرحال نیستن و کمی از نظر روحی و جسمی بیمار شدن.

صبح همون دوشنبه که پست قبل و نوشتم مامان داشت یک موضوعی که چندین سال پیش تو ده اتفاق افتاده بود و تعریف میکرد.

باور کنید که نصف اون آدمایی که مامان میگفت و اصلا نمیشناختم فقط الکی میگفتم  اِاِاِاِ

خوووب  چرا؟ کجای ده دقیقا؟؟  و با این کلمات ساده مامان راغبتر میشد به صحبت.

و این صحبت و خاطره تعریف کردن مامان دقیقا 2 ساعت طول کشید.

بعد از اینکه حرفاشون تموم شد گفت : دستت درد نکنه دختر که گوش کردی دلم باز شد.

و همین تشکر ساده و دوست داشتنی مامان باعث شد به این فکر بیوفتم هر چند وقتی وقت درست و حسابی بزارم که مامان فقط صحبت کنه.

فکر میکنم مشکل اصلی ما با  سالمندای خونواده هامون اینه که کمترین وقت ممکن رو براشون میزاریم.

کمترین زمان برای صحبت کردن ساده.

یادمه اون وقتا که مادر بزرگام زنده بودن مامان من واقعا روزی چند ساعت تو زمانهای مختلف مینشست و با هاشون صحبت میکرد. خوب یادمه که مادر پدرم بسیار کم حرف بودن .به حال خودش بود در طول روز اصلا صحبت نمیکرد . مامانم اینقدرباهاشون حرف میزد .داییم که میومد کلی حرف داشت و تعریف کردنی برای ننه جونم.

( اینم بگم مامان منم خیلی کم صحبته . قهر کنه که دیگه اصلا حرف نمیزنه . یک لوس خانم کامل هست.)